دنيای آبی روناكی

...

با من از فردا نگو...

من فردا را پشت دیروزهایم جا گذاشته ام!

و امروز را زیر آوار دردهایم گم کرده ام...

اگر خواستی مرهمی بر زخمهای کهنه ام باشی

مرا همین گونه بپذیر

بی فردا...

 

بذر وجودم را به دست گرمای آغوشت می سپارم

و در پرتوی هستيت

                        آرام آرام جوانه می زنم

                                                   سبز می شوم

                                                                       رشد می كنم

                                                                                       می بالم

                                                                                              شكوفه می دهم

و باور كن اصلا به روی خودم نمی آورم

                                       شكوفه های پرپرشده ام را چه گستاخانه به دست باد می سپاری...

گريه می كنم،گريه می كنی، سرم را بالا می گيرم و با پشت دست ؛ اشكهايم را پاك می كنم، تو نيز چنين می كنی ، به زور لبخند می زنم و لبخندی تلخ بر روی لبان تو نقش می بندد...

لبخندی تلخ، به تلخی تمام دردهای قلبت،می خواهم بخندم ، می خواهم انقدر بخندم كه تو اين لبخندهای تلخ را فراموش كنی؛با تمام وجود می خندم...

لابه لای خنده هايم،خيسی اشك!شوری و تلخی اش...

وای من!بازهم گريه!

چشمهای خيسم را به زور باز نگه می دارم و با تمام وجودم تو را جستجو می كنم،از پشت پرده ای از اشك تصويرت مبهم و در مانده...نمی بينم،نمی بينم،ديگر هيچ نمی بينم...نمی خواهم،نمی خواهم و نخواستم ونخواهم خواست كه تو را اينگونه ببينم...

زجه می زنم، دستهايم را می فشارم،با تمام وجود صدايم را در گلو خفه می كنم و به تو می انديشم!

انديشه ام پرواز می كند،به سالهای دور،اما نه آنچنان دور كه فراموش شده باشند...

تو را می بينم،لبخند می زنی،لبخندی شيرين!تمام وجودت از شوق لبريز است..

نگاهت می كنم،همان گونه كه ماه زمين را می بيند،از بالا...از آسمان...

گامهايت كوچك و كودكانه ولی چابكتر از هميشه...به سمت اتاق می دوی،از پشت پنجره آسمان را می بينی ...بيچاره خورشيد كه باز از تو جا مانده است!

می نشينی،كمی ترديد...ولی نه آنقدر كه مانع اين بشود كه تو همچنان پرنده ای كه پرواز را نياموخته است،خودت را در زير پتويش جا دهی...

او هنوز خواب است،جابه جا می شوی وتنگتر در آغوشش میگيری،چشم هاى مخمور خواب آلوده اش را باز مى كند و مهربانتر از هميشه تو را در آغوش مى گيرد ...

زيبايى احساست را احساس مى كنم اما فقط براى چند ثانيه...

دوباره بغض مى كنم و از تو دور مى شوم ولى تو همچنان در آغوش او خفته اى، برايت دعامى كنم ،از اعماق قلبم و با تمام وجودم كه تا هميشه اينگونه آسوده در آغوش او بمانى...

آرزو مى كنم هيچگاه بيدار نشوِى!

اما تو بيدار مى شوى با همان شوق كودكانه، بى خبر از فرداها و من تو را نظاره مى كنم..

اين بار با ظرفى از آب و گلاب باز هم كنار او نشسته اى ، دستهايت سنگ را نوازش مى كند، مى دانى كه مى داند كه اينجايى ...صدايت گرفته، در گلويت خفه مى شوندو اشكها چون سيلابى صورتت را مى شويند...

چيزى براى گفتن ندارم، مبهوت و محسور و درمانده ... تو نيز اينگونه اى اما هنوز در گوشه اى از قلبت شعله هايى از اميد سوسو مى زند...

انديشه ام پرواز مى كند و مرا همچون اسيرى از اين سو به آنسو مى كشد و من تسليم،بى هيچ عكس العملى به دنبال او مى روم...

صداى هلهله، شادى و مبارك باد و تو در لباس عروسى پر از احساس هاى زيبا دستت را در دستهاى مردى گذاشته اى كه سالها تمنايش كرده بودى...

او مى خندد و تو مى خندى و من نيز مى خندم...نگاه هاى گرمت تمام سردى وجودم را مى سوزاند!

انديشه ام پرواز مى كند ... در همين خانه ى آبى، آبى به رنگ آرامش...من به انديشه ام پوزخند مى زنم چرا كه امروز مى دانم آبى ترين آبى دنيا هم نمى تواند سرخى زخم هاى قلبت را بپوشاند...

به تو نگاه مى كنم، ملتمسانه به من نگاه مى كنى ، دستم را به سوى صورتت دراز مى كنم و آرام تو را در آغوش نوازش مى كنم و تو نيز مرا...

و ناگهان سوزشى خفيف و بعد سرخى خون ...

دستم مى لرزد و بعد صداى شكستن چيزى ...چيزى شبيه آينه!!!

آه!.. تو مى روى بدون اينكه من ذره اى از دردهايت را درمان و يا قطره اى از اشكهايت را زدوده باشم...

تو مى روى بى آنكه بگويى چرا به اينجا رسيده اى، تو مى روى و من مبهوت با هزاران سوال بى جواب به دنبال تو مى گردم! لابه لاى تمام تقويم ها و نوشته هاى قديمى، عكس هاى كودكى، حتى لابه لاى لباسهايم! لباسهايى كه مدت هاست نپوشيدم...

تو رفته اى اما من هنوز تو را جستجو مى كنم، در هر نگاه مادرم، هر نوازش همسرم و هر لبخند خواهرم، در كارنامه هاى قديمى سالهاى مدرسه،در گورستان در زير سيمانى به نام گور پدر! در واژه  واژه ى ناد على... در خواب هايى شبيه كابوس ، در زندگى اى شبيه مرگ...در مرگى كه نمى آيد...

تو رفته اى و حتى قرص هاى رنگارنگ شبيه اسمارتيز هاى كودكى نيز تو را به من باز نمى گرداند...

دلم برایت تنگ است. براى شعرهايى كه مى سرودى، براى چشم هايى كه هميشه برق مى زد، براى شيطنت هاى كودكانه ات، براى سادگيت، براى مهربانيت، براى روحت كه هيچ اضطرابى تجربه نكرده بود،براى قلبت كه آنقدر محكم نمى زد كه گويى هر لحظه از سينه ات بيرون پرتاب شود...براى دهانت كه هيچ دشنامى بلد نبود ودستهايت كه جز نوازش نمى دانست...

آرى!دلم برايت تنگ است...

برگرد! تا بازگشت دوباره ات چشم انتظار مى مانم روناك!

نشسته است پيش روی من ،خيره به ديوار رو به رو ، نگاهش بر روی يك تابلو ، يك ديوار ، يك نقش قالی خيره مانده است و فكرش خدا می داند در مرور كدامين خاطره ، در گذر از كدامين احساس ، در گيرو دار كدامين پشيمانی ، حبس شده است...

نگاهش می كنم ، به رنگ التماسهای كودكی، شايد از سنگينی نگاهم چشم بچرخاند! تلاقی  نگاههامان پر از سرديست.نمی فهمد...نمی فهمد چه می خواهم و اين نفهميدن ، كاش می شد گفت با روحم چه می كند...دوباره سعی می كنم، اين بار آرام به كنارش می روم ، ذستهايش را می گيرم ؛ نه اگار خيلی دير شده، گاهی فكر می كنم او روی اين صندلی سالهاست كه مرده است ....

و مرگ... چه هيبت ترسناكی دارد وقتی كنار اسم او می آيد ، او كه عطر تنش ، هنوز پر از كودكی های من است و وجودش ياد آور با ارزش ترين چيزی كه تا كنون داشته ام "مادر" !...

باورم نمی شود ، در سرم نمی رود ، اين چنين بی صدا كسی بميرد! هميشه نگاه  خسته اش ، آههای سينه سوزش ، غروب اميدهايش را به اميد روزی كه همه چيز را برايش خواهم ساخت؛ پذيرا بودم.

آن روزها كودك بودم و مثل همه ی كودكها ، پر از كودكی...به گمانم وقتی كه كودكی بزرگ می شود؛می تواند همه كار بكند، می تواند خانه ای برای او بخرد و درمان تمام دردهای بی درمان او شود،می تواند لبخند را برای لبانش اجاره كند و ستاره ها را در چشمانش بياويزد...

حالا كه بزرگ شدم تازه می فهمم سهم من از بزرگی ها فقط دوری بيشتر از او بود و يك فاصله ی عميق،به عمق تمام دردهايی كه در دلهامان پنهان كرديم! آری دوری از او، اويی كه مادرم است...مادری به پاكی خودش؛ كه از او پاكتر نمی شناسم!...

و زندگی چه تجربه ی دردناكيست...وقتی كه او نشسته است، خيره به رو به رو ، نگاهش بر روی يك تابلو، يك ديوار ، يك نقش قالی خيره مانده و فكرش خدا می داند....

۱۲ مرداد سال ۸۳ 

تو هستی و هستيت،تمام نيست های مرا؛نيست می كند

                                كاش باشی...

                                                                كاش هميشه باشی!

كنارم می نشينی،اخم می كنم، می خندی!دستم را پس می كشم،مرا در آغوشت می فشاری! اشك می ريزم، اشكهايم را می بوسی و نا خود آگاه دستهايم دور بازوهايت حلقه می شود.سرم را به روی سينه ات می فشارم،نوازشم می كنی ،مو هايم را می بويی،ضربان قلبت تندتر از هميشه در گوشم می پيچد...

و من سرانجام آرام می گيرم، عطر آشنای هميشگی مشامم را می نوازد...

 

تقديم به تو،تويی كه آغاز تمام اولين هايم شدی،يگانه مرد زندگيم امير

پايان سال ۸۵

بی دعوت و سرزده به مهمانيت ‌آمدم تمام طول راه بغضی سنگين گلويم را می فشرد،بعد از ۲۰ سال جستجو؛سرانجام خانه ابديت را يافته بودم!

برايت سبزه خريدم به نشانه سبزی و چندين شاخه گل كه زيباترين گلهای گل فروش بود و شيشه ای گلاب...

در بين گورها،دنبال قبر تو می گشتم وبی اختيار اين بيت از شعر فروغ را كه در دفترت نوشته بودی زمزمه می كردم:

"گور من گمنام می ماند بجای                                                             

      فارغ از افسانه های نام و ننگ"

و به راستی چقدر گمنام بودی بابا...!

دريغ از قطعه سنگ كوچكی كه مزارت را از گورهای ديگر مجزا كرده باشد،كمی دور خودم چرخيدم تا بلخره متوجه شدم اين مستطيل سيمانی قبر پدرم است،نشستم...

نمی دانستم با سبزه و گل و گلاب چه كنم؟!سنگی نبود كه گلاب بر آن بريزم،يا سبزه ای رويش بگذارم؛مردم با تعجب مرا نگاه می كردند،آنها چه می دانستند اين مستطيل سيمانی،گور آرزوهای كودكي من است...

دستهايم می لرزيد!با همان دستهای لرزان روی قبرت گلاب پاچيدم و سبزه را بالای آن گذاشتم‌ و گلها را اطرافش چيدم...

نگاه های مردم بر قلبم سنگينی می كرد اما نه به اندازه ی اندوه نبودن تو...

همه رفتند و من ماندم و تو و مثل هميشه اشك!

خيلی حرف ها داشتم كه با تو بزنم؛افسوس كه اشك مجالم نداد

می دانم توام خيلی حرفها داشتی كه با من بزنی افسوس كه مرگ مجالت نداد...

 

به ياد آخرين پنج شنبه سال۸۴

چه حرف هايی برايت زدم

از پشت سيم های سرد.

حرف هايی كه شايد لايقش نبودی!

در تو اثري نداشت؛

ولی عاشقی يافتم هميشه چشم انتظار

عاشقی با نام:

" تلفن عمومی!!! "

 

پژوهشگران دليلی علمی برای عاشق شدن يافته اند.

دليلی منطقی،برای احساسی كه به هم داريم.

و منی كه هيچ گاه منطقی نبودم،

به ديوانه وارترين شكل ممكن...

دوستت دارم!!!